Racist Violence Recording Network Findings (1.1.2012-30.9.2012)

http://1againstracism.gr/racist-violence-recording-network-findings/

It is now commonly accepted that the previous months saw an immense increase in racially motivated violent attacks in Greece. Relevant reports in printed and electronic media reveal that racist attacks have become an almost daily occurrence. According to reports by migrant and refugee organizations, the number of known racist violence incidents does not represent the real extent of this phenomenon in the country.

The  Racist Violence Recording Network, which apart from the UN Refugee Agency and the National Commission for Human Rights, numbers 23  non-governmental organizations and other bodies*, monitors the escalation of racist attacks and, by recording the incidents through the voluntary testimonies of victims, looks into and highlights the quantitative and qualitative trends of racist violence in Greece.

During the period January-September 2012, the Racist Violence Recording Network documented, after interviewing victims, 87 incidents of racist violence against refugees and migrants, of which83 occurred in public spaces (squares, streets, public transport). The majority of these incidents concerns physical attacks against foreigners while the types of crimes are mainly severe bodily injury (in 50 cases) and assault (bodily injury, in 30 cases). There were also two incidents of property damage and arson against foreigners’ businesses or residences, such as the arson of a hairdressers owned by a Pakistani national in the area of Metamorphosis as well as an attack with improvised explosive devices against a building inhabited by Syrian refugees in the area of Neos Kosmos.

73 incidents occurred in Athens, and in particular in areas of the city centre such as Aghios Panteleimonas, Attica Square, America Square and other areas around Omonoia Square, while 5 incidents were recorded in Patras and 3 in the wider area of Piraeus.

The victims who approached the members of the Network and were recorded consisted of 85 men and 2 women, in their majority 18 to 35 years of age, mainly from Afghanistan, Bangladesh, New Guinea, Pakistan and Somalia. As regards the legal status of the victims, 29 were asylum seekers, 2 were recognized refugees, 7 had residence permits, and 43 held no legal documents or were under deportation status (in 6 cases the victim’s status is unknown).

In 84 out of 87 incidents the victims consider the fact of their being foreigners the reason for the attack; they believe they became targets either because of their colour or due to any other characteristic revealing the fact they were not natives (in the cases of attacks against women both victims believe they were targeted because they wore a hijab). Verbal abuse and threats against foreigners that accompanied the attacks were proof for the victims of the reason for the attacks in the majority of cases.

As regards the perpetrators, and in accordance as always with the victims’ testimonies, they are believed to belong to extremist groupsin 48 incidents. In many cases, the victims describe them as acting in an organised manner and in groups (in 85 out of 87 incidents there were more than one perpetrators involved), dressed in black and at times with military trousers, wearing helmets or having their faces covered, while the participation of minors is also recorded in some attacks. The majority of attacks occur after sunset. “Patrols” by motorcyclists dressed in black is described as a common practice; they act as self proclaimed vigilante groups who attack refugees and migrants in the street, in squares or at public bus stops. Members of these groups stop and ask targeted persons about their place of origin and move on to attack them. The victims speak of areas in Athens which have become off limits to them due to the fear of attack. In some cases, the victims or witnesses to the attacks reported that they recognized persons associated to Golden Dawn party among the perpetrators, either because they wore the insignia of the party or because they were seen participating in public events organized by the party in the area.

The recording of incidents reveals several qualitative evidence regarding the nature of the attacks: the violence of the attacks increases while there is greater tolerance or fear by witnesses who do not intervene to assist victims during the attacks. In many cases victims report the use of weapons, such as clubs, crowbars, folding batons, chains, brass knuckles, knives and broken bottles during the attacks, while the use of large dogs has been repeatedly reported in the area of Aghios Panteleimonas and Attica square. The victims suffer multiple injuries such as fractures, contusions, lesion injuries, abrasions, limited eyesight etc. It is noted that a fatal attack on an Iraqi man in August 2012 was allegedly racially motivated.

There is a distinct category of 15 incidents where police and racist violence are interlinked. These incidents concern duty officers who resort to illegal acts and violent practices while carrying out routine checks. There are also instances where people were brought to police stations, were detained and maltreated for a few hours, as well as cases where legal documents were destroyed during these operations.

Only 11 victims have addressed the competent authorities to file an official complaint and initiate judicial procedures, while 14 would like to do so. The rest do not wish to take further actions either because they lack legal documents and are therefore afraid that they will be arrested to be deported or because they believe that they will find no justice. Those lacking legal papers, even they who would like to report the attacks to the authorities, are immediately arrested upon arrival at the police station with a view to be deported, and as a consequence they are deterred from reporting any racist attack against them. In effect, rather than being dealt with by the police as possible victims of a crime, the authorities prioritize control of the victim’s legal residence in the country and thus abstain from their duty to investigate the reported incident. In addition, during judicial procedures against the perpetrator, persons without legal documents are dissuaded from participating in the process since they are again threatened with arrest and deportation. In 22 cases the victims of racist attacks said that they tried to report the incidents to the police but were faced withunwillingness or deterrence and, in some cases, the actual refusal of the police authorities to respond.

Conclusions:

Already from the first pilot program recording the attacks, the Racist Violence Recording Network found that the results were exceptionally alarming, while mounting concern derives from the fact that the incidents recorded from the Network’s members are only the tip of the iceberg. The geographically limited range of the participating organizations, the spreading fear amongst the victims which often prevents them from approaching even the organizations where they could report the incidents anonymously, but also the inability of organizations to provide effective protection to the victims, are significant factors indicating that the number of racist violence attacks recorded by the Network is much smaller that the real one. This conclusion is also drawn from the frequent publication of incidents in areas other than the ones covered by the participating bodies, something that reveals the spreading of racist violence.

Despite relevant criticism by the Racist Violence Recording Network, as well as by other national and European organizations, which have repeatedly called on the Greek state to take immediate measures for the control of racist attacks, it is particularly disconcerting to find no effective response. It is telling that no perpetrator of a violent racist attack has been sentenced until today. The Minister of Justice admitted that the number of racist violence cases prosecuted is minimum, while there is great discrepancy between the evidence provided by the authorities about racist violence crimes and that provided by other sources.

The main problem rests with the inability or unwillingness of the criminal investigation authorities to record racist violence incidents, to investigate the cases thoroughly and to arrest the perpetrators, or, at times, with the practice of deterring the victims of the attacks who do not have legal residence papers from reporting racist violence incidents to the police. The effective response to the problem of racist violence presupposes the ability of the victims themselves to go to the police authorities and report the acts against them, without the fear of being affected so negatively as to be dissuaded from reporting crimes against them. The public interest to prοsecute and respond to acts of criminal violence should take priority over the public interest to control those who remain irregularly in the country.

Recommendations:

The Racist Violence Recording Network would like to make the following recommendations to the Greek state regarding the fight against hate crime, that is, a criminal act against a person which is motivated by the offender’s bias against national or ethnic origin, colour, religion, disability, sexual orientation and gender identity.

To the Ministry of Public Order & Citizen Protection

Α. Measures to monitor and combat hate crimes

1. Develop a strategic plan for the prevention and response to racist attacks, in cooperation with specialized global and European organizations.

2. Condemn racist attacks at a ministerial and Police Headquarters level; explicitly prevent police officers from racially motivated violent practices.

3. Create a special force within the Hellenic Police to fight against hate crime; it could follow the standards of the force created to fight human trafficking and run in parallel to the duties of each police department. Potentially, this special force can function as a pilot program in critical areas.

4. Appoint, in every police station in Athens, one police officer with advanced specialized training, the duty to cooperate with the above mentioned special force and with the Ministry of Public Order & Citizen Protection.

5. Ensure implementation of the 7100/4/3 Circular, dated 24.5.2006. This concerns the obligation on behalf of the police to investigate racist motives, collect relevant information and record and/or report incidents via a specially designed form, regardless of a filed complaint, for all acts against individuals that are motivated due to national or ethnic origin, colour, religion, disability, sexual orientation and gender identity.

6. Ensure that all police officers are aware of their duty to support the victims, to intervene to their immediate rescue and to refer them to the appropriate services.

7. Identify special programs for the training of police officers, in the framework of the European Union and the Organization for Security and Co-operation in Europe (OSCE), in cooperation with national institutions.

8. Ensure cooperation of police departments with governmental and non-governmental organizations, as well as with migrant communities, to secure the provision of medical, social and legal aid and interpretation services so as to facilitate access of the victims to the police.

9. Suspend the public prosecutor’s decision to arrest and issue deportation decisions for the victims who file a complaint, until an irrevocable decision is issued in court against the perpetrator(s); establish a special protection status for the victim while the perpetrator(s) is/are prosecuted and sentenced.

10. Protect the rights of human rights defenders, that is of those individuals and bodies which promote and protect human rights, as well as the rights of witnesses of racist attacks whose safe access to the authorities should be ensured.

Β. Responding to violence from extremist groups

1. Cooperate with experts who monitor the activities of extremist groups so as to ensure a more comprehensive response.

2. Inform police forces about the consequences of the activities of extremist groups and provide them with adequate training so that they respond diligently to extremist attacks and “patrolling” practices.

3. Collect evidence so that the article 187 of the Greek criminal code regarding criminal groups is put into effect particularly in the case of extremist groups.

C. Responding to racially motivated police violence

1. Amend the current legislative framework in order to form an effective mechanism to tackle the complaints against police violence and arbitrariness, investigate and monitor them independently, according to the recommendations of international organizations.

2. Develop special procedures for the disciplinary control of police officers and the investigation of arbitrary actions with a racist motive.

To the Ministry of Justice

1. Ensure the creation of a unified official system for recording and monitoring racist crimes in cooperation with the police and every governmental and non-governmental body which collects relevant evidence.

2. Appoint a special prosecutor in charge of leading the coordination, the promotion of better understanding and the conduct of proper interrogation processes of racist crimes by all public prosecutors.

3. Establish a special legislative committee to examine the possibility of extending the aggravating circumstances of article 79, paragraph 3 of the Greek criminal code and/or the introduction of special criminal provisions (substantive offences) so as to adopt the appropriate legislative framework for the punishment of hate crimes in the Greek legal system.

4. Introduce the possibility to exempt victims from paying a complaint fee as well as the expenses of the civil party representation before a criminal court, on the basis of a special act by the prosecutor.

Finally, the above recommendations for an effective response to racist crimes should be complemented by measures and policies to improve safety in neighborhoods, crack down on human trafficking rings, drug trafficking, prostitution and criminality, as well as upgrade these neighborhoods and relieve the population as a whole, limit ghettoization of destitute migrants and refugees and promote their social integration, where possible.

About the Racist Violence Recording Network:

Through monitoring the escalation of racist attacks against refugees and migrants in the last few years, and recognizing that only a minimal number of racist violence incidents ever come to light, the UN Refugee Agency and the National Commission for Human Rights took the initiative and created in the summer of 2011 the Racist Violence Recording Network numbering today the following 23 non-governmental organizations and other bodies which provide legal, medical, social or other support services and come into contact with racist violence victims: Aitima, Antigoni – Information and Documentation Centre on Racism, Arsis, Doctors of the World, Amnesty International, Network for the Social Support of Refugees and Migrants, Hellenic League for Human Rights, Greek Helsinki Monitor, Greek Council for Refugees, Greek Forum of Migrants, Greek Forum of Refugees, Human Rights Commission of the Bar Association of Rhodes, “Babel” Day Centre, Movement for the Support of Refugee and Migrant Rights (Patras), LATHRA? Solidarity Committee for Chios refugees, METAdrasi, Integration Centre for Working Migrants – Ecumenical Refugee Program, Group of Lawyers for the Rights of Refugees and Migrants, Group of Lawyers for the Support of Refugee and Migrant Rights (Thessaloniki), Association of Afghans United in Greece, Forum of Migrants in Crete, i-RED Institute for Rights, Equality and Diversity and PRAKSIS, as well as the Greek Ombudsman as an observer.

The primary goal of this initiative was the creation of an unofficial yet trustworthy network for documenting racist incidents to counteract the absence of an official and effective system for the recording of racist violence incidents and to highlight the actual dimensions of this phenomenon. The participating organizations record racist incidents according to the victim’s testimony in a specially designed Racist Incident Record Form. For the victim’s protection, there is no mention in the form of personal details while confidentiality is strictly kept. The Network presents the evidence collected about the nature, context and trends of racist attacks, formulates recommendations to the State advocating for the effective institutional combat of racist violence and undertakes activities to increase public awareness on the matter.

The systematic recording of racially motivated acts of violence from the Network’s members was launched as a pilot program on 1 October 2011. In the first three months, October-December 2011, 63 incidentswere recorded and the first findings were presented in March 2012 (available at http://1againstracism.gr/pilot-phase-conclusions-1-10-2011-31-12-2011/ )

 

* The present text is signed by all participating bodies

Ακολουθεί το ίδιο κείμενο στα ελληνικά

Αποτελέσματα της καταγραφής περιστατικών ρατσιστικής βίας (1.1.2012-30.9.2012)

Αποτελεί πλέον κοινή διαπίστωση ότι οι βίαιες επιθέσεις με ρατσιστικό κίνητρο στην Ελλάδα έχουν αυξηθεί δραματικά το τελευταίο διάστημα. Σχετικά δημοσιεύματα στα έντυπα και ηλεκτρονικά μέσα ενημέρωσης μαρτυρούν ότι οι ρατσιστικές επιθέσεις αποτελούν πλέον σχεδόν καθημερινό φαινόμενο. Σύμφωνα με αναφορές των μεταναστευτικών και προσφυγικών οργανώσεων, ακόμα και αυτά τα περιστατικά ρατσιστικής βίας που βρίσκουν το φως της δημοσιότητας δεν αντανακλούν την πραγματική έκταση του φαινομένου στη χώρα.

Τo Δίκτυο Καταγραφής Περιστατικών Ρατσιστικής Βίας, που εκτός από την Ύπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες και την Εθνική Επιτροπή για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου, περιλαμβάνει  σήμερα 23 μη κυβερνητικές οργανώσεις και άλλους φορείς*, παρακολουθεί την αυξητική πορεία των ρατσιστικών επιθέσεων και μέσω της καταγραφής των περιστατικών βάσει της οικειοθελούς μαρτυρίας του θύματος, διερευνά και αναδεικνύει τις ποσοτικές και ποιοτικές τάσεις της ρατσιστικής βίας στην Ελλάδα.

Κατά την περίοδο Ιανουαρίου – Σεπτεμβρίου 2012 το Δίκτυο Καταγραφής Περιστατικών Ρατσιστικής Βίας κατέγραψε, μέσω συνεντεύξεων με τα θύματα, 87 περιστατικά ρατσιστικής βίας εναντίον προσφύγων και μεταναστών, εκ των οποίων τα 83 έγιναν σε δημόσιους χώρους (πλατείες, δρόμους, μέσα μαζικής μεταφοράς). Η πλειοψηφία των περιστατικών αφορά σωματικές επιθέσεις κατά αλλοδαπών ενώ οι τύποι των εγκληματικών πράξεων είναι κυρίως βαριά σωματική βλάβη (σε 50 περιστατικά) και απλή σωματική βλάβη (30 περιστατικά). Καταγράφηκαν επίσης 2 περιπτώσεις φθοράς ξένης ιδιοκτησίας και εμπρησμών εναντίον επιχειρήσεων ή κατοικιών αλλοδαπών, όπως η περίπτωση εμπρησμού ενός κομμωτηρίου Πακιστανού υπηκόου στη Μεταμόρφωση καθώς και η επίθεση με αυτοσχέδιους εκρηκτικούς μηχανισμούς σε συγκεκριμένο οίκημα που διαμένουν Σύριοι πρόσφυγες στην περιοχή του Νέου Κόσμου.

73 περιστατικά έλαβαν χώρα στην Αθήνα και συγκεκριμένα σε περιοχές του κέντρου όπως ο Άγιος Παντελεήμονας, η Αττική, η πλατεία Αμερικής και άλλες περιοχές γύρω από την Ομόνοια, ενώ καταγράφηκαν 5 περιστατικά στην Πάτρα και 3 στην ευρύτερη περιοχή του Πειραιά.

Τα θύματα τα οποία ήρθαν σε επαφή με τα μέλη του Δικτύου στα πλαίσια της καταγραφής ήταν 85 άντρες και 2 γυναίκες, στην πλειοψηφία τους από 18 έως 35 χρονών, κυρίως από το Αφγανιστάν, το Μπαγκλαντές, τη Γουινέα, το Πακιστάν και τη Σομαλία. Όσον αφορά στο νομικό καθεστώς των θυμάτων, 29 ήταν αιτούντες άσυλο, 2 αναγνωρισμένοι πρόσφυγες, 7 με άδεια παραμονής, ενώ 43 ήταν χωρίς νομιμοποιητικά έγγραφα ή υπό καθεστώς απέλασης (σε 6 περιπτώσεις το καθεστώς του θύματος είναι άγνωστο).

Σε 84 εκ των 87 περιστατικών τα θύματα αναφέρουν ως λόγο της επίθεσης το γεγονός ότι ήταν αλλοδαποί και ότι στοχοποιήθηκαν είτε λόγω του χρώματός τους, είτε λόγω κάποιου άλλου χαρακτηριστικού που αποκάλυπτε την αλλοδαπότητά τους (στις περιπτώσεις επίθεσης κατά γυναικών, και τα δύο θύματα πιστεύουν ότι στοχοποιήθηκαν επειδή φορούσαν μαντίλα).  Στην πλειοψηφία των περιστατικών ο λόγος επίθεσης έγινε αντιληπτός από τα θύματα καθώς οι επιθέσεις συνοδεύονταν από λεκτικές ύβρεις και απειλές κατά των αλλοδαπών.

Όσον αφορά στους δράστες, πάντα σύμφωνα με τις μαρτυρίες των θυμάτων, σε 48 περιστατικά τα θύματα των επιθέσεων πιστεύουν ότι οι δράστες συνδέονται με εξτρεμιστικές ομάδες. Πολλές φορές τα θύματα περιγράφουν τους δράστες να κινούνται οργανωμένα σε ομάδες (σε 85 εκ των 87 περιστατικών εμπλέκονται περισσότεροι του ενός δράστες), ντυμένοι με μαύρα ρούχα και ενίοτε με στρατιωτικά παντελόνια, φορώντας κράνη ή έχοντας καλυμμένα τα πρόσωπά τους, ενώ έχει καταγραφεί η συμμετοχή ανηλίκων σε σχετικές επιθέσεις. Οι περισσότερες επιθέσεις γίνονται μετά τη δύση του ηλίου. Αναφέρεται ως πολύ συνηθισμένη πρακτική η «περιπολία» από μαυροφορεμένους μοτοσικλετιστές, ως αυτόκλητες ομάδες πολιτοφυλακής, οι οποίοι επιτίθενται σε πρόσφυγες και μετανάστες στο δρόμο, σε πλατείες ή σε στάσεις μέσων μαζικής μεταφοράς.  Μέλη των ομάδων σταματούν και ρωτούν τους αλλοδαπούς την προέλευσή τους και στη συνέχεια επιτίθενται. Τα θύματα μιλούν για περιοχές στην Αθήνα που αποτελούν πραγματικό άβατο λόγω του φόβου των επιθέσεων. Σε κάποιες περιπτώσεις, τα θύματα των επιθέσεων ή οι μάρτυρες ανέφεραν ότι ανάμεσα στους δράστες των επιθέσεων αναγνώρισαν άτομα που συνδέονται με τη Χρυσή Αυγή, είτε επειδή φόραγαν διακριτικά της οργάνωσης, είτε επειδή τα πρόσωπά τους συνδέονται με δημόσιες εκδηλώσεις της οργάνωσης στην περιοχή.

Ποιοτικά στοιχεία σχετικά με τη φύση των επιθέσεων που προκύπτουν από την καταγραφή των περιστατικών αναδεικνύουν την βιαιότητα των επιθέσεων που παρουσιάζεται αυξημένη, ενώ παράλληλα παρατηρείται μεγαλύτερη ανοχή ή φόβος από μάρτυρες που ενώ βρίσκονται παρόντες κατά τη διάρκεια επιθέσεων δεν παρεμβαίνουν να βοηθήσουν τα θύματα.  Σε πολλά περιστατικά τα θύματα αναφέρουν τη χρήση όπλων κατά τη διάρκεια των επιθέσεων, όπως ρόπαλα, σιδηρολοστοί, πτυσσόμενα γκλομπ, αλυσίδες, σιδηρογροθιές, μαχαίρια και σπασμένα μπουκάλια, ενώ έχει καταγραφεί η πανομοιότυπη χρήση μεγαλόσωμων σκύλων σε ομάδα που δρα στην περιοχή του Αγ. Παντελεήμονα και της πλατείας Αττικής.  Τα θύματα υποφέρουν από πολλαπλά τραύματα όπως κατάγματα, θλάσεις, κακώσεις, εκδορές, περιορισμό όρασης κ.α. Σημειώνεται ότι τον Αύγουστο 2012 έλαβε χώρα δολοφονική επίθεση κατά ενός Ιρακινού με πιθανολογούμενο ρατσιστικό κίνητρο.

Ειδική κατηγορία αποτελούν τα 15 περιστατικά όπου συνδέεται η αστυνομική με τη ρατσιστική βία. Πρόκειται για περιστατικά στα οποία  ένστολοι κατά την άσκηση των καθηκόντων τους και σε επιχειρήσεις ρουτίνας, καταφεύγουν σε έκνομες ενέργειες και πρακτικές άσκησης βίας. Καταγράφηκαν επίσης περιπτώσεις προσαγωγών στα αστυνομικά τμήματα, κράτησης και κακομεταχείρισης για ορισμένο χρονικό διάστημα κάποιων ωρών, καθώς και η καταστροφή νομιμοποιητικών εγγράφων.

Όσον αφορά την επίσημη καταγγελία στις αρμόδιες αρχές της χώρας και την κίνηση της ποινικής διαδικασίας, μόνο 11 θύματα ανέφεραν ότι έχουν προβεί σε σχετικές ενέργειες ενώ 14 θα το επιθυμούσαν. Οι υπόλοιποι δεν θα ήθελαν να προβούν σε καμία περαιτέρω ενέργεια είτε επειδή δεν διαθέτουν νομιμοποιητικά έγγραφα και κατά συνέπεια θα κρατηθούν προς έκδοση απόφασης απέλασης, είτε επειδή δεν πιστεύουν ότι θα βρουν δικαιοσύνη. Οι στερούμενοι νομιμοποιητικών εγγράφων, ακόμα και στις περιπτώσεις στις οποίες επιθυμούν να καταγγείλουν τα περιστατικά, τίθενται αυτόματα με την έλευσή τους στην αστυνομική αρχή υπό κράτηση προς έκδοση απόφασης απέλασης, με συνέπεια να αποτρέπονται να καταγγείλουν οποιοδήποτε σε βάρος τους περιστατικό ρατσιστικής βίας. Στην πράξη, αντί οι αστυνομικές αρχές να τους αντιμετωπίσουν ως πιθανά θύματα εγκληματικής πράξης,  επιδεικνύουν προτεραιότητα στον έλεγχο της νόμιμης διαμονής του θύματος και απέχουν από την υποχρεώσή τους να διερευνήσουν το ίδιο το συμβάν που τους καταγγέλλεται. Δευτερευόντως και κατά τη διάρκεια της δικαστικής διαδικασίας σε βάρος του δράστη ο στερούμενος νομιμοποιητικών εγγράφων και πάλι αποθαρρύνεται να συμμετέχει στη διαδικασία, καθώς και πάλι απειλείται με σύλληψη και κράτηση προς το σκοπό της απέλασης. Σε 22 περιπτώσεις θύματα ρατσιστικών επιθέσεων ανέφεραν ότι επιχείρησαν να καταγγείλουν τα περιστατικά στην αστυνομία αλλά αντιμετώπισαν την απροθυμία ή αποθάρρυνση και σε ορισμένες περιπτώσεις την άρνηση στην πράξη των αστυνομικών αρχών να ανταποκριθούν.

Συμπεράσματα:

Το Δίκτυο Καταγραφής Περιστατικών Ρατσιστικής Βίας διαπίστωσε ήδη από την πρώτη πιλοτική καταγραφή των επιθέσεων ότι τα αποτελέσματα ήταν εξαιρετικά ανησυχητικά και η ανησυχία αυξάνεται από το γεγονός ότι τα περιστατικά που καταγράφονται από τα μέλη του Δικτύου δεν αποτελούν παρά μόνο την κορυφή του παγόβουνου. Η γεωγραφικά περιορισμένη εμβέλεια των οργανώσεων που συμμετέχουν στο Δίκτυο, ο διαδεδομένος φόβος ανάμεσα στα θύματα που συχνά τα εμποδίζει να προσεγγίσουν ακόμα και τις οργανώσεις που παρέχουν στήριξη για να καταγγείλουν έστω και ανώνυμα τα περιστατικά σε αυτές, αλλά και η αδυναμία των οργανώσεων να παρέχουν αποτελεσματική προστασία στα θύματα, αποτελούν σοβαρές ενδείξεις ότι ο αριθμός των περιστατικών ρατσιστικής βίας που καταγράφεται από το Δίκτυο είναι πολύ μικρότερος του πραγματικού. Αυτή η διαπίστωση ενισχύεται από τη συχνή δημοσιοποίηση περιστατικών σε άλλες περιοχές  από αυτές όπου δραστηριοποιούνται οι συμμετέχοντες φορείς φανερώνοντας ότι η ρατσιστική βία εξαπλώνεται.

Ιδιαίτερη ανησυχία και προβληματισμό προκαλεί το γεγονός ότι παρά τις σχετικές καταγγελίες από το Δίκτυο Καταγραφής Περιστατικών Ρατσιστικής Βίας αλλά και άλλους εθνικούς και ευρωπαϊκούς οργανισμούς που έχουν επανειλημμένα καλέσει την Ελληνική πολιτεία να λάβει άμεσα μέτρα για την αντιμετώπιση των ρατσιστικών επιθέσεων, δεν έχει υπάρξει η ανάλογη ανταπόκριση. Είναι χαρακτηριστικό ότι κανένας από τους δράστες βίαιων ρατσιστικών επιθέσεων δεν έχει καταδικαστεί από τη δικαιοσύνη μέχρι σήμερα.   Ήδη από τα πλέον επίσημα χείλη του αρμόδιου Υπουργού Δικαιοσύνης διατυπώνεται η παραδοχή ότι είναι ελάχιστες οι περιπτώσεις που έχουν ασκηθεί διώξεις για περιστατικά ρατσιστικής βίας, ενώ διαπιστώνεται μεγάλη αναντιστοιχία ανάμεσα στα στοιχεία που παρέχουν οι επίσημες αρχές περί τέλεσης εγκλημάτων ρατσιστικής βίας και τα στοιχεία που προέρχονται από άλλες πηγές.

Το κυριότερο πρόβλημα εστιάζεται στην αδυναμία ή απροθυμία των διωκτικών αρχών να καταγράψουν τα περιστατικά ρατσιστικής βίας και να προβούν σε επαρκή έρευνα και συλλήψεις, ή ενίοτε ακόμα και στηναποθάρρυνση των θυμάτων ρατσιστικής βίας που στερούνται νομιμοποιητικών εγγράφων παραμονής να καταγγείλουν περιστατικά βίας στις αστυνομικές αρχές.  Η αποτελεσματική αντιμετώπιση του προβλήματος της ρατσιστικής βίας προϋποθέτει όμως τη δυνατότητα των ίδιων των θυμάτων να απευθύνονται στις αστυνομικές αρχές και να καταγγέλλουν τις σε βάρος τους πράξεις χωρίς φόβο να βρεθούν σε ιδιαίτερα δυσμενή θέση, ικανή να τους αποτρέψει από την καταγγελία των σε βάρος τους εγκλημάτων. Το δημόσιο συμφέρον δίωξης και αντιμετώπισης εγκλημάτων βίας πρέπει να υπερισχύει του δημόσιου συμφέροντος ελέγχου της παράνομης διαμονής αλλοδαπών στη χώρα.

Προτάσεις:

Το Δίκτυο Καταγραφής Περιστατικών Ρατσιστικής Βίας απευθύνει τις ακόλουθες προτάσεις προς την ελληνική πολιτεία για την καταπολέμηση των εγκλημάτων μίσους, δηλαδή την εγκληματική πράξη σε βάρος ατόμου λόγω εθνικής ή εθνοτικής προέλευσης, χρώματος, θρησκείας, αναπηρίας,  σεξουαλικού προσανατολισμού και ταυτότητας φύλου.

 Προς το Υπουργείο Δημόσιας Τάξης και Προστασίας του Πολίτη

 Α. Διαχείριση του εγκλήματος μίσους

 1. Υιοθέτηση ειδικού επιχειρησιακού σχεδίου πρόληψης και αντιμετώπισης των ρατσιστικών επιθέσεων, σε συνεργασία με εξειδικευμένους διεθνείς και ευρωπαϊκούς οργανισμούς.
2. Καταδίκη των ρατσιστικών επιθέσεων από την πολιτική ηγεσία και την ηγεσία της ΕΛ.ΑΣ. και ρητή αποτροπή των αστυνομικών από βίαιες πρακτικές με ρατσιστικό κίνητρο.
3. Δημιουργία ειδικού σώματος στην ΕΛ.ΑΣ. για την καταπολέμηση των εγκλημάτων μίσους, στο πρότυπο της ομάδας για την καταπολέμηση της εμπορίας ανθρώπων, και παράλληλα με την άσκηση των αρμοδιοτήτων από κάθε αστυνομικό τμήμα. Ενδεχομένως το εν λόγω ειδικό σώμα να λειτουργήσει αρχικά με πιλοτικό χαρακτήρα σε επιβαρημένες περιοχές.
4. Ανάθεση σε ένα συγκεκριμένο αστυνομικό σε κάθε τμήμα της συνεργασίας με το ειδικό σώμα αστυνομικών και με το Υπουργείο  Δημόσιας Τάξης και Προστασίας του Πολίτη κατόπιν σχετικής ενημέρωσης και εκπαίδευσης.
5. Διασφάλιση της εφαρμογής της  με αριθμό 7100/4/3 από 24.5.2006 εγκυκλίου σχετικά με την υποχρέωση διερεύνησης ρατσιστικού κινήτρου, συλλογής σχετικών στοιχείων, καταγραφής ή/ και αναφοράς από τους αστυνομικούς βάσει ειδικής φόρμας, ανεξαρτήτως από την κατάθεση μήνυσης, κάθε περιστατικού σε βάρος ατόμου λόγω εθνικής ή εθνοτικής προέλευσης, χρώματος, θρησκείας, αναπηρίας,  σεξουαλικού προσανατολισμού και ταυτότητας φύλου.
6. Ενημέρωση των αστυνομικών σχετικά με την υποχρέωση συνδρομής των θυμάτων, παρέμβασης για τη διάσωσή τους και μέριμνας για την παραπομπή τους στις κατάλληλες υπηρεσίες.  
7. Αναζήτηση ειδικών προγραμμάτων εκπαίδευσης των αστυνομικών στο πλαίσιο της ΕΕ και του ΟΑΣΕ, σε συνεργασία με εθνικούς θεσμικούς φορείς.
8. Συνεργασία των αστυνομικών τμημάτων με κυβερνητικούς ή μη φορείς και τις μεταναστευτικές κοινότητες για την παροχή ιατρο-κοινωνικής βοήθειας, νομικής συνδρομής και διερμηνείας ώστε να διευκολύνεται η πρόσβαση του θύματος στην αστυνομία.
9. Αναστολή της απόφασης κράτησης και απέλασης των θυμάτων που προβαίνουν σε καταγγελία ρατσιστικής βίας, βάσει ειδικής εισαγγελικής πράξης, μέχρι να εκδοθεί αμετάκλητη απόφαση στην ποινική δίκη κατά του υπαιτίου, και θέσπιση ειδικού καθεστώτος προστασίας για το διάστημα που είναι αναγκαίο για τη δίωξη και καταδίκη των δραστών.
10. Προστασία των δικαιωμάτων των υπερασπιστών ανθρωπίνων δικαιωμάτων, δηλαδή όσων ατόμων και φορέων προωθούν και προστατεύουν τα ανθρώπινα δικαιώματα,  καθώς και των μαρτύρων των ρατσιστικών επιθέσεων και διασφάλιση της πρόσβασής τους στις αρχές.

Β. Αντιμετώπιση της βίας από εξτρεμιστικές ομάδες

1. Συνεργασία του Υπουργείου με ειδικούς επιστήμονες οι οποίοι παρακολουθούν τη δράση των εξτρεμιστικών ομάδων για την συνολική αντιμετώπισή τους.
2. Ενημέρωση των αστυνομικών δυνάμεων σχετικά με τις συνέπειες της δράσης των εξτρεμιστικών ομάδων και εκπαίδευση ώστε να αντιδρούν καταλλήλως στις ομαδικές επιθέσεις και τις πρακτικές των «περιπολιών».
3. Συλλογή αποδεικτικών στοιχείων ώστε η εφαρμογή του άρθρου 187 ΠΚ περί εγκληματικών οργανώσεων να καθίσταται δυνατή στις περιπτώσεις των εξτρεμιστικών οργανώσεων.

Γ. Αντιμετώπιση της αστυνομικής βίας με ρατσιστικό κίνητρο

1.Τροποποίηση του ισχύοντος νομοθετικού πλαισίου με σκοπό την συγκρότηση αποτελεσματικού μηχανισμού καταγγελιών της αστυνομικής βίας και περιστατικών αυθαιρεσίας, ανεξάρτητης διερεύνησης και παρακολούθησης, σύμφωνα με τις συστάσεις των διεθνών οργανισμών.
2. Πρόβλεψη ειδικής διαδικασίας στο πλαίσιο του πειθαρχικού ελέγχου εντός της ΕΛ.ΑΣ. για την εξέταση αυθαιρεσιών με ρατσιστικό κίνητρο.

Προς το Υπουργείο Δικαιοσύνης

1. Δημιουργία επίσημου και ενιαίου συστήματος καταγραφής και παρακολούθησης των ρατσιστικών εγκλημάτων, σε συνεργασία με την αστυνομία και κάθε κυβερνητικό ή μη φορέα ο οποίος συλλέγει σχετικά στοιχεία.
2. Ορισμός ειδικού εισαγγελέα για τον συντονισμό, την προαγωγή της κατανόησης και της κατάλληλης ανακριτικής αντιμετώπισης του ρατσιστικού εγκλήματος από τις εισαγγελικές αρχές.
3. Συγκρότηση ειδικής νομοπαρασκευαστικής επιτροπής, η οποία θα εξετάσει τη δυνατότητα διεύρυνσης της επιβαρυντικής περίστασης του άρθρου 79 παρ. 3 του Ποινικού Κώδικα ή/και την εισαγωγή   ιδιώνυμων εγκλημάτων,  ώστε να υιοθετηθεί η κατάλληλη νομοθετική και νομοτεχνική προσέγγιση για την κύρωση του εγκλήματος μίσους στην ελληνική έννομη τάξη.
4. Δυνατότητα απαλλαγής από το παράβολο της μήνυσης και της παράστασης πολιτικής αγωγής για τα θύματα, βάσει ειδικής πράξης του εισαγγελέα.

Τέλος, οι παραπάνω προτάσεις για την αποτελεσματική αντιμετώπιση των πράξεων ρατσιστικής βίας, πρέπει να συνοδεύονται από μέτρα και πολιτικές βελτίωσης του κλίματος ασφάλειας στις γειτονιές, πάταξη των κυκλωμάτων διακίνησης ανθρώπων, εμπορίας ναρκωτικών, πορνείας και εγκληματικότητας, αναβάθμισης των περιοχών αυτών και ανακούφισης του συνόλου του πληθυσμού, περιορισμού της γκετοποίησης άπορων/άστεγων μεταναστών και προσφύγων και προώθησης της κοινωνικής τους ένταξης, όπου αυτό είναι δυνατό.

Σχετικά με το Δίκτυο Καταγραφής Περιστατικών Ρατσιστικής Βίας:

Παρακολουθώντας την αυξητική πορεία των ρατσιστικών επιθέσεων εναντίον προσφύγων και μεταναστών τα τελευταία χρόνια, και έχοντας ως δεδομένο ότι ελάχιστα περιστατικά ρατσιστικής βίας βρίσκουν το φως της δημοσιότητας, η Ύπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες και η Εθνική Επιτροπή για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου πήραν την πρωτοβουλία το καλοκαίρι του 2011 και δημιούργησαν το Δίκτυο Καταγραφής Περιστατικών Ρατσιστικής Βίας στο οποίο σήμερα συμμετέχουν οι εξής 23 μη κυβερνητικές οργανώσεις και άλλοι φορείς που παρέχουν νομικές, ιατρικές, κοινωνικές ή άλλες υποστηρικτικές υπηρεσίες και έρχονται σε επαφή με θύματα ρατσιστικής βίας: Αίτημα, Αντιγόνη – Κέντρο Πληροφόρησης και Τεκμηρίωσης, Άρσις, Γιατροί του Κόσμου, Διεθνής Αμνηστία, Δίκτυο Κοινωνικής Υποστήριξης Προσφύγων και Μεταναστών, Ελληνική Ένωση για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου, Ελληνικό Παρατηρητήριο Συμφωνιών του Ελσίνκι, Ελληνικό Συμβούλιο για τους Πρόσφυγες, Ελληνικό Φόρουμ Μεταναστών, Ελληνικό Φόρουμ Προσφύγων, Επιτροπή Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων του Δικηγορικού Συλλόγου Ρόδου, Κέντρο Ημέρας «Βαβέλ», Κέντρο Συμπαραστάσεως Παλιννοστούντων και Μεταναστών- Οικουμενικό Πρόγραμμα Προσφύγων, Κίνηση Υπεράσπισης των Δικαιωμάτων Προσφύγων και Μεταναστών /στριών (Πάτρα), ΛΑΘΡΑ; – Επιτροπή αλληλεγγύης στους πρόσφυγες Χίου, ΜETAδραση, Ομάδα Δικηγόρων για τα Δικαιώματα Προσφύγων και Μεταναστών, Ομάδα Νομικών για την Υπεράσπιση των Δικαιωμάτων Προσφύγων και Μεταναστών (Θεσσαλονίκη), Σύλλογος Ενωμένων Αφγανών, Φόρουμ Μεταναστών Κρήτης, i-RED Ινστιτούτο για τα Δικαιώματα, την Ισότητα και την Ετερότητα και PRAKSIS, καθώς και ο Συνήγορος του Πολίτη ως παρατηρητής.

Πρωταρχικός σκοπός του εγχειρήματος ήταν η δημιουργία ενός άτυπου αλλά αξιόπιστου δικτύου καταγραφής των ρατσιστικών περιστατικών προκειμένου να αναπληρωθεί το κενό που δημιουργεί η απουσία ενός επίσημου και αποτελεσματικού συστήματος καταγραφής περιστατικών ρατσιστικής βίας και να αναδειχθεί η πραγματική διάσταση του φαινομένου. Οι οργανώσεις που συμμετέχουν στο Δίκτυο καταγράφουν με τη βοήθεια του θύματος τα περιστατικά βίας με ρατσιστικό κίνητρο σε μια τυποποιημένη Φόρμα Καταγραφής Ρατσιστικού Περιστατικού. Για την προστασία του θύματος,δεν γίνεται  αναφορά σε προσωπικά στοιχεία και τηρείται η αρχή της εμπιστευτικότητας. Το Δίκτυο παρουσιάζει τα στοιχεία που προκύπτουν από την καταγραφή σχετικά με τη φύση και τις τάσεις των ρατσιστικών επιθέσεων και διατυπώνει συστάσεις προς την πολιτεία με στόχο την αποτελεσματική θεσμική καταπολέμηση της ρατσιστικής βίας και την ευαισθητοποίηση της κοινής γνώμης.

Η συστηματική καταγραφή πράξεων βίας με ρατσιστικό κίνητρο από τα μέλη του Δικτύου ξεκίνησε πιλοτικά την 1η Οκτωβρίου 2011. Εντός του πιλοτικού τριμήνου, Οκτώβρης-Δεκέμβρης 2011, καταγράφηκαν 63 περιστατικά και τα πρώτα συμπεράσματα του Δικτύου παρουσιάστηκαν το Μάρτιο 2012 (βλέπε εδώ).

* Το παρόν υπογράφεται από όλους τους συμμετέχοντες φορείς.

Source : http://infomobile.w2eu.net/2012/06/25/almost-daily-by-now-the-murderous-racist-attacks-in-greece/

Almost daily by now the murderous racist attacks in Greece

A video of the attack, recorded secretly by a bystander and uploaded onto the Internet, showed a group of young men, most of them dressed in black, running down a flight of stairs at a metro station and attacking someone. Cries of “No, no” in broken Greek can be heard, though the victim is barely discernible, as well as an exchange between two of the assailants.

“Did you stick the knife in him?” one asks. “I shoved it in all the way,” another responds.

It’s still like being in a war zone — Immigrants in Greece

Representatives of immigrant groups in Athens have told Kathimerini in the wake of an Egyptian man being seriously beaten by a group of assailants that there has been a spike in the number of attacks on foreigners following the May 6 election, when neo-Nazi Chrysi Avgi (Golden Dawn) vastly increased its share of the vote.
“Things have got worse since the elections,” Reza Gholami, the head of an association of Afghans, told Kathimerini. “There are daily beatings. These guys don’t just want to frighten people, they are hitting to kill. They are hitting on the head, a lot of people are attacking at the same time. Most incidents are not known because immigrants do not notify authorities. They are afraid for their lives or don’t have legal papers or lack the funds to pay the cost of a lawsuit.”

 

Laisser un commentaire

Entrez vos coordonnées ci-dessous ou cliquez sur une icône pour vous connecter:

Logo WordPress.com

Vous commentez à l'aide de votre compte WordPress.com. Déconnexion / Changer )

Image Twitter

Vous commentez à l'aide de votre compte Twitter. Déconnexion / Changer )

Photo Facebook

Vous commentez à l'aide de votre compte Facebook. Déconnexion / Changer )

Photo Google+

Vous commentez à l'aide de votre compte Google+. Déconnexion / Changer )

Connexion à %s